Week 6

Aandacht voor je overtuigingen en communicatie

                                                                                     Inspirerende tekst

De bekentenis.

Enkele jaren geleden stond er in de kranten een bericht over Thaise monniken die betrokken waren bij een reeks van schandalen. Monniken zijn gehouden celibatair te leven. In de traditie waartoe de monnik over wie dit verhaal gaat behoorde, mag er geen enkel lichamelijk contact zijn met vrouwen.

 Er waren monniken die zich niet aan deze regel hadden gehouden. En omdat kranten alleen maar goed verkocht worden als er ook nare en sensationele dingen in staan, leverde het gedrag van deze monniken natuurlijk stof voor een interessante story. De overgrote meerderheid van de monniken die zich wel aan de regel hielden was uiteraard geen thema voor de krant. 

Onze monnik die in Thailand heel bekend en zeer geliefd was vond het hoogste tijd dat ook hij zijn bekentenis aflegde. Tijdens een toespraak die hij voor driehonderd mensen moest houden verzamelde hij moed en zei: "Ik moet u iets bekennen. Het valt me niet gemakkelijk om het te zeggen. Jaren geleden, " Hij aarzelde, zag de gespannen en verontrustte gezichten van de toehoorders, maar naar een korte pauze ging hij door: "Jaren geleden beleefde ik de gelukkigste uren van mijn leven. "

Weer onderbrak hij, keek naar de reactie van de mensen en vervolgde: "Wel, jaren geleden verbracht ik de gelukkigste uren van mijn leven in de armen van een gehuwde vrouw." Het was eruit, hij had zijn bekentenis gedaan. Hij ging verder: "Wij omarmden, wij streelden en kusten elkaar."

 De monnik liet zijn hoofd zakken en keek naar de grond. Hij kon de ontsteltenis voelen toen de mensen hun adem inhielden. Velen sloegen hun hand voor de mond en mompelden: "0 nee, toch niet ook onze monnik! " 

Hij zag uit zijn ooghoeken enkele mensen richting uitgang lopen om waarschijnlijk nooit meer terug te komen. Toen hief hij zijn hoofd, keek een moment lang aandachtig naar zijn publiek en glimlachte. Nog voor dat iemand de ruimte had verlaten zei hij: "Deze vrouw was mijn moeder, ze was getrouwd met mijn vader, en ik was haar baby, en in haar armen verbracht ik de gelukkigste uren van mijn leven."

Er werd opgelucht adem gehaald en de mensen moesten hard lachen. De monnik zei met luide stem in de microfoon: 

"Nu lachen jullie opgelucht, maar begrijpen jullie ook op welke manier jullie geluisterd hebben? " 


Be Happy, Be Mindful !